ชนชาติยิวกับความอิจฉา
เรียบเรียงโดย อิสมาอีล กอเซ็ม
الحمد لله والصلاة والسلام على أشرف الأنبياء والمرسلين نبينا محمد وعلى آله وصحبه أجمعين
เมื่อพิจารณาประวัติศาสตร์อิสลามอย่างรอบคอบ จะพบว่า การต่อต้านอิสลามมิได้เริ่มหลังการประกาศศาสนา หากแต่มีเค้าลางปรากฏตั้งแต่ ก่อนการถือกำเนิดและวัยเยาว์ของท่านนบีมุฮัมมัด ﷺ โดยเฉพาะจาก ยิวบางกลุ่มที่มีความรู้จากคัมภีร์เดิม แต่กลับไม่ยอมรับสัจธรรมด้วย ความอิจฉาและการยึดมั่นในอำนาจ/อัตลักษณ์
บทเรียนนี้ ไม่ใช่เพียงเรื่องในอดีต หากยังช่วยให้เข้าใจ ความขัดแย้งร่วมสมัย โดยเฉพาะปาเลสไตน์ ได้อย่างลึกซึ้ง
รู้จักสัจธรรม แต่ปฏิเสธด้วยความอิจฉา
อัลกุรอานชี้ชัดถึงพฤติกรรมนี้ว่า บางกลุ่มจากอะฮฺลุลกิตาบ รู้จักนบี ﷺ อย่างชัดเจน แต่เลือกปฏิเสธ:
(الَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ يَعْرِفُونَهُ كَمَا يَعْرِفُونَ أَبْنَاءَهُمْ)
“บรรดาผู้ที่เราได้ให้คัมภีร์แก่พวกเขา ย่อมรู้จักเขา (นบี) ดังที่รู้จักบุตรของตน”
(อัลบะเกาะเราะฮฺ 2:146)
และอัลลอฮฺทรงอธิบาย แรงขับภายใน ของการปฏิเสธนั้นว่าเป็น ความอิจฉา:
(وَدَّ كَثِيرٌ مِّنْ أَهْلِ الْكِتَابِ لَوْ يَرُدُّونَكُم مِّن بَعْدِ إِيمَانِكُمْ كُفَّارًا حَسَدًا مِّنْ عِندِ أَنفُسِهِم)
“คนจำนวนมากจากอะฮฺลุลกิตาบปรารถนาจะให้พวกเจ้ากลับเป็นผู้ปฏิเสธ หลังจากที่พวกเจ้าได้ศรัทธาแล้ว ด้วยความอิจฉาจากหัวใจของพวกเขาเอง”
(อัลบะเกาะเราะฮฺ 2:109)
อายะฮฺนี้ยืนยันว่า ปัญหาไม่ใช่การขาดข้อมูล แต่เป็น โรคของหัวใจ
ก่อนอิสลาม : การย้ายถิ่นและการรอคอยนบี
ก่อนการประสูติของท่านนบี ﷺ ยิวบางกลุ่มได้ย้ายถิ่นมาตั้งถิ่นฐานในชามและฮิญาซ (เช่น ยัษริบ/มะดีนะฮฺ ค็อยบัร วาดิลกุรอ) ด้วยความเชื่อเรื่อง “แผ่นดินที่ถูกสัญญา” และ การรอคอยนบีสุดท้าย อัลกุรอานกล่าวถึงการที่พวกเขา เคยขอชัยชนะด้วยการอ้างถึงนบีที่กำลังจะมา แต่เมื่อสัจธรรมปรากฏจากผู้ที่ไม่ใช่สายอิสรออีล พวกเขากลับปฏิเสธ:
(وَكَانُوا مِن قَبْلُ يَسْتَفْتِحُونَ عَلَى الَّذِينَ كَفَرُوا فَلَمَّا جَاءَهُم مَّا عَرَفُوا كَفَرُوا بِهِ﴾0)
“ก่อนหน้านั้นพวกเขาเคยขอชัยชนะเหนือบรรดาผู้ปฏิเสธ แต่ครั้นเมื่อสิ่งที่พวกเขารู้จักได้มาถึง พวกเขากลับปฏิเสธมัน”
(อัลบะเกาะเราะฮฺ 2:89)
สะท้อนว่า การย้ายถิ่นและการเตรียมอิทธิพล มีมาก่อนอิสลาม และเมื่อผลลัพธ์ไม่เป็นไปตามความคาดหวัง การรอคอยจึงแปรเป็นการต่อต้าน
วัยเยาว์ของนบี ﷺ และคำเตือนจากผู้รู้
เหตุการณ์การเดินทางของท่านนบี ﷺ ไปชามในวัยเยาว์ และ คำเตือนของนักบวชบะฮีรอ ให้ระวังยิวบางกลุ่ม แสดงว่า ผู้รู้จากศาสนาเดิมตระหนักถึงความเสี่ยง จากฝ่ายที่รู้ความจริงแต่ไม่ยอมรับ แม้ซุนนะฮฺรายงานเหตุการณ์นี้ในเชิงประวัติศาสตร์ แต่ อัลกุรอานได้วางกรอบพฤติกรรม ไว้ชัดเจนแล้วดังที่กล่าวมา
หลังฮิจเราะฮฺ: แบบแผนการละเมิดพันธสัญญา
เมื่อท่านนบี ﷺ มาถึงมะดีนะฮฺ มีการทำพันธสัญญาร่วมกัน แต่ต่อมา ยิวบางเผ่าละเมิดพันธสัญญาและสมคบคิด ซุนนะฮฺบันทึกเหตุการณ์เหล่านี้ในเชิงประวัติศาสตร์ (เช่น กรณีบะนู กอยนุกออฺ บะนู นะฎีรฺ บะนู กุร็อยเฎาะฮฺ) ซึ่ง อัลกุรอาน ก็เตือนถึงลักษณะการละเมิดพันธสัญญาซ้ำซาก:
(أَوَكُلَّمَا عَاهَدُوا عَهْدًا نَّبَذَهُ فَرِيقٌ مِّنْهُم)
“ทุกครั้งที่พวกเขาทำพันธสัญญา จะมีบางกลุ่มจากพวกเขาทิ้งมันเสียหรือ?”
(อัลบะเกาะเราะฮฺ 2:100)
หะดีษว่าด้วยความอิจฉา: รากของการทำลาย
ท่านนบี ﷺ เตือนถึงอันตรายของความอิจฉาโดยรวม (ไม่จำกัดชนใด)
“จงระวังความอิจฉา เพราะแท้จริงความอิจฉากัดกินความดี เหมือนไฟที่เผาผลาญฟืน”
(รายงานโดยอบูดาวูด)
หะดีษนี้อธิบายว่า ความอิจฉาเป็นต้นเหตุของการทำลายศีลธรรมและการปฏิเสธสัจธรรม—เมื่อเชื่อมกับอายะฮฺก่อนหน้า ยิ่งเห็นภาพชัดเจน
จากอดีตสู่ปัจจุบัน : ปาเลสไตน์ในกรอบศีลธรรม
ในยุคปัจจุบัน ความขัดแย้งปาเลสไตน์สะท้อน การสืบทอดแบบแผนการใช้อำนาจผ่านการย้ายถิ่นฐานและการตั้งถิ่นฐาน โดย รัฐหรือกลุ่มอำนาจบางส่วน (ไม่ใช่ชาวยิวทั้งหมด) ซึ่งนำไปสู่การกีดกัน ยึดครอง และละเมิดสิทธิ อัลกุรอานวางหลักจริยธรรมสากลไว้ว่า:
(يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُونُوا قَوَّامِينَ بِالْقِسْطِ)
“โอ้ผู้ศรัทธาทั้งหลาย จงยืนหยัดมั่นในความยุติธรรม”
(อัลมาอิดะฮฺ 5:8)
และทรงเตือนว่าความอธรรมย่อมไม่ยั่งยืน
(وَلَا تَحْسَبَنَّ اللَّهَ غَافِلًا عَمَّا يَعْمَلُ الظَّالِمُونَ)
“อย่าคิดว่าอัลลอฮฺทรงละเลยต่อสิ่งที่บรรดาผู้อธรรมกระทำ”
(อิบรอฮีม 14:42)
บทเรียนสำหรับมุสลิม
ความรู้ไม่เพียงพอ หากหัวใจถูกความอิจฉาครอบงำ (2:109, 2:146) การย้ายถิ่นอาจเป็นเครื่องมือของอำนาจ เมื่อขาดความยุติธรรม ต้องแยกแยะผู้คนกับการกระทำ วิจารณ์นโยบาย การอธรรม ไม่เหมารวมศาสนา
หน้าที่คือยืนข้างความยุติธรรม ตามคำสั่งอัลกุรอาน (5:8) ความอธรรมไม่ยั่งยืน และอัลลอฮฺทรงปกป้องสัจธรรมเสมอ อัลกุรอานและซุนนะฮฺชี้ให้เห็นว่า การต่อต้านสัจธรรมจากความอิจฉา มีรากยาวนาน
การย้ายถิ่นฐาน เมื่อถูกใช้เป็นเครื่องมือทางอำนาจ ย่อมนำไปสู่ความอยุติธรรม และ ปาเลสไตน์วันนี้ คือบททดสอบศีลธรรมของมนุษยชาติ
“พวกเขาวางแผน และอัลลอฮฺก็ทรงวางแผน และอัลลอฮฺทรงเป็นผู้วางแผนที่ดียิ่ง”
(อัลอันฟาล 8:30)
