สถานีต่อไป คือ สถานีบัรซัค

by One Muslimah

          หากชีวิตของมนุษย์เปรียบเสมือน “นักเดินทาง” คนหนึ่ง และโลกดุนยานี้ คือ “ขบวนรถไฟ” ที่กำลังเคลื่อนตัวอย่างไม่หยุดยั้งผ่านกาลเวลาที่ไม่หยุดนิ่ง เราทุกคนต่างขึ้นรถไฟขบวนเดียวกัน โดยไม่เคยถูกถามว่า “พร้อมจะลงหรือยัง” เสียงประกาศบนรถไฟแห่งชีวิตไม่เคยดังแจ้งเตือนล่วงหน้า ไม่มีตารางเวลาให้ตรวจสอบ ไม่มีใครรู้ว่า ตั๋วโดยสารของตนเองจะหมดอายุเมื่อใด 

           เรานั่งอยู่ในขบวนรถไฟนี้ ผ่านสถานีแล้วสถานีเล่า วัยเด็ก … วัยหนุ่มสาว … วัยทำงาน … วัยชรา แต่ผู้โดยสารจำนวนมากกลับหลงเพลิดเพลินกับวิวทิวทัศน์สองข้างทาง จนลืมไปว่า “ปลายทาง” ไม่ได้อยู่บนรถไฟขบวนนี้ตลอดไป

ขบวนรถไฟสายดุนยา

          ดุนยา คือเส้นทางสายหนึ่ง เป็นเพียง “เส้นทางผ่าน” มิใช่ “จุดหมายปลายทาง” บนรถไฟขบวนนี้ บางคนมัวแต่ตกแต่งที่นั่งของตนเองให้ดูหรูหราอลังการ บางคนแย่งชิงพื้นที่ บางคนหลงคิดว่า รถไฟขบวนนี้จะวิ่งไปตลอดกาล ทรัพย์สิน ชื่อเสียง อำนาจ ความสุขชั่วคราว ถูกวางเรียงรายเหมือนร้านค้าในสถานีระหว่างทาง ล่อตาล่อใจให้ผู้โดยสารลงไปเดินเล่น จนเผลอลืมเสียงประกาศสำคัญที่สุดของชีวิต “สถานีต่อไป … คือ สถานีบัรซัค” แต่ทว่า เสียงนี้ ไม่ได้ประกาศผ่านลำโพง มันมาในรูปแบบของความตาย ซึ่งจะมาถึงทุกคน โดยไม่เลือกวัย ฐานะ หรือความพร้อม

สถานีบัรซัค : สถานีกลางแห่งการเปลี่ยนเส้นทาง

          บัรซัค ไม่ใช่จุดสิ้นสุด แต่เป็น “สถานีกลาง” ที่เปลี่ยนเส้นทาง จากเส้นทางสายดุนยา ไปสู่เส้นทางสายอาคิเราะฮ์ เมื่อรถไฟแห่งชีวิตจอดเทียบชานชาลาที่สถานีบัรซัค ผู้โดยสารทุกคน “ต้องลง” ที่สถานีนี้ ไม่มีตั๋วเที่ยวกลับ ไม่มีการขอเลื่อนเวลา และไม่มีสัมภาระใดๆ ที่สามารถนำติดตัวไปได้ นอกจาก “เสบียงแห่งการงาน” เท่านั้น 

          การละหมาดที่เคยรักษา การละทิ้งบาปที่เคยฝืนใจ ความดีที่ทำอย่างเงียบงัน น้ำตาที่ไหลเพราะเกรงกลัวอัลลอฮฺ ซุบฮานาฮูวาตะอาลา และหัวใจที่ยังมีอีหม่าน เสบียงเหล่านี้ จะเป็นแสงสว่างในสถานีบัรซัค เพราะที่นี่คือสถานีที่เงียบสงัด โดดเดี่ยว และไม่มีใครช่วยใครได้

ผู้หลงลืมบนขบวนรถไฟ

          น่าเศร้าที่ผู้โดยสารจำนวนมาก ใช้ชีวิตราวกับจะไม่ต้องลงจากรถไฟสายดุนยา ผลัดวันประกันพรุ่ง คิดว่า “เดี๋ยวค่อยเตรียมตัว” แต่ไม่มีใครรู้ว่า สถานีบัรซัคอยู่ใกล้และใกล้มากแค่ไหน เพียงแค่ไม่กี่เสี้ยววินาที นาที หรืออีกหลายสิบปี

          กี่ศพที่เราไปส่งยังสุสาน แต่ไม่เคยคิดว่า “คิวต่อไป” อาจเป็นเรา กี่ครั้งที่เราได้ยินข่าวประกาศการจากไปของพี่น้องผองเพื่อนคนรู้จัก แต่หัวใจกลับยังผูกพันกับดุนยาราวกับจะอยู่ตลอดไป

เตรียมตัวก่อนเสียงประกาศสุดท้าย

          นักเดินทางที่ฉลาด ไม่ใช่ผู้ที่หลงระเริงประดับประดาตกแต่งที่นั่งบนรถไฟให้สวยงามที่สุด แต่คือผู้ที่เตรียมสัมภาระให้พร้อมก่อนถึงสถานีเปลี่ยนเส้นทาง คือ บัรซัค

          วันนี้ … ขณะที่รถไฟยังเคลื่อนอยู่ ประตูแห่งเตาบะฮ์ยังเปิด ลมหายใจยังอยู่ เรายังมีโอกาสเตรียมตัว … กลับไปหาละหมาดด้วยหัวใจ กลับไปหากุรอานด้วยความถ่อมตน กลับไปหาความจริงใจความบริสุทธิ์ใจต่ออัลลอฮฺ ซุบฮานาฮูวาตะอาลา และลดความผูกพันกับดุนยาที่หลอกลวง

สถานีที่ไม่มีใครหลีกหนี

          ไม่ว่าจะชอบหรือไม่ ไม่ว่าจะพร้อมหรือไม่ เมื่อถึงกำหนดเวลาที่ขบวนรถไฟแห่งชีวิตจะต้องจอดที่สถานีบัรซัค คำถามไม่ใช่ “เราจะลงหรือไม่” แต่คือ “เราพร้อมจะลงหรือยัง” ขอให้บทความนี้ เป็นเสียงเตือนเบาๆ บนขบวนรถไฟแห่งชีวิต (เตือนตัวผู้เขียนเอง เตือนผู้อ่าน) ก่อนเสียงประกาศสุดท้ายจะมาถึง สถานีต่อไป … คือสถานีบัรซัค

          และขอให้อัลลอฮฺ ตะอาลา ทรงเมตตาให้สถานีแห่งนี้ เป็นสถานีแห่งความสงบ ไม่ใช่สถานีแห่งความเสียใจ